Aktiviteti i organizuar nga Federata Shqiptare e Sportit Universitar FSHSU, kishte për qëllim krijimin e kujtimeve të paharrueshme dhe forcimin e lidhjeve mes studentëve.
Aktivitetet studentore shpesh lindin nga shkëndijat e mendimeve të thjeshta, të shprehura me sinqeritet dhe dashamirësi për të shijuar jetën. Ajo çfarë e bëri të veçantë këtë ditë, kishte të bëntë me momentet e thjeshta, të cilat kur shihen në perspektivë formojnë kujtime të paharrueshme të rinisë dhe dëshirës për të ndarë gëzime të vogla me njëri-tjetrin.
Grupi u mblodh gjatë orës 9-të mëngjesit, për t’u nisur rreth orës 10 dhe për të lëvizur përgjatë malit të Dajtit, deri në kthimin e orës pesë të mbasdites në Kryeqytet.
Studentët dhe petagogët udhëtuan nga Tirana në Dajt me një autobuz të kuq, me të cilin përshkruan gjithë rrugën e ngushtë që të çonte drejt zonës së teleferikut, një udhëtim i thjeshtë, por i mbushur me energjinë rinore dhe emocione të një dite ndryshe.
Rrugëtimi, i udhëhequr nga Presidenti i FSHSU-së, Besnik Veliu dhe pedagogët Ilir Cani, Marlind Pelushi nga Departamenti i Edukimit Fizik dhe Sporteve Universitare, u bë shumë më tepër sesa një shëtitje në natyrë.
Diskutime të hapura mbi meritokracinë për realitetin shqiptar dhe mësimet që ofron sporti, u kthyen në pjesë të pandashme të eksperiencës.
“Sporti na mëson të vendosim qëllime dhe t’i arrijmë ato me humanitet dhe vendosmëri,”- theksoi Veliu, ndërsa nxiste grupin të ngjiteshin drejt Qafës së Qershisë.
Motivimi dhe humori i tij shoqëroi të rinjtë, veçanërisht kur thoshte se: “Nëse keni dëshirë të ndaloni, mund të na thoni, por unë ju sugjeroj të ngjiteni deri lart, se më pasë do më thoni:“Sa mirë!”- shtoi Veliu, për të nxitur akoma dhe më shumë kureshtjen se me çfarë panorame do të ndesheshin studentët kur të mbërrinin në Qafë.
Ata që zgjodhën të shkonin deri në pjesën më të lartë të shtegut, u shpërblyen jo vetëm me pamjen e borës së pashkrirë, por edhe me ndjenjën e arritjes dhe krenarisë.
Pedagogët luajtën një rol të rëndësishëm për mbarëvajtjen e aktivitetit, Ilir Cani me thirrjen e bilbilit orientonte gjthë grupin, ndërsa Marlind Pelushi qëndronte në fund, duke mbështetur ata të cilët kishin nevojë për inkurajim. Nga studentët u shijua në maksimum mundësia për të ecur përgjatë paradites, për të kërcyer përgjatë drekës e për të kënduar përgjatë kthimit.
Pavarësisht temperaturave të ulëta, ishte një tjetër “ftohtësi” që diskutimi synonte të sfidonte, ajo ftohtësi midis njerëzve siç dhe u shpreh Marlind Pelushi se: “Ftohtësia midis njerëzve është ajo që së pari i bën keq pa e kuptuar vetes dhe më pas edhe të tjerëve..”
Ky hiking u kthye në një simbol të mbështetjes reciproke, një kujtesë për rëndësinë e ndihmës dhe bashkëpunimit në jetë, nuk ishte thjesht një shëtitje, ishte një udhëtim drejt bashkimit, qëllimeve dhe vlerave njerëzore. Ky hiking ishte mundësi për t’i dhënë dorën dikujt që do të ngjitet më lart, e për të mbështetur njëri-tjetrin në sfidat e përditshmërisë.
